Ένας αγώνας μέχρι θανάτου, δυο πρωταγωνιστές πραγματικοί ήρωες κι ένα παιχνίδι στο οποίο έσπασαν οι καρδιές όλων. Πως αλλιώς θα μπορούσε να περιγράψει κανείς αυτό το τενιστικό υπερθέαμα αγωνίας, αντοχής, ψυχικής και σωματικής δύναμης, όπου η αναμφισβήτητη τενιστική ποιότητα των δύο μονομάχων είχε πάει περίπατο; 

Με βάση τους αριθμούς στο φετινό Αυστραλιανό Όπεν, έσπασαν πολλά ρεκόρ και άρχισαν να δημιουργούνται μικρές παραδόσεις. 

Το ρεκόρ του μεγαλύτερου σε διάρκεια αγώνα σε τελικό Grand Slam είναι πλέον γεγονός με 5 ώρες και 53 λεπτά. Ο Ναδάλ γίνεται ο πρώτος τενίστας που χάνει σε τρεις συνεχόμενους τελικούς σε Major διοργάνωση. Ο μύθος της κούρασης και του  desavantage σε έναν τελικό εξαιτίας ενός εξαντλητικού ημιτελικού και πάλι καταρρίπτεται (Τζόκοβιτς-Μάρει), όπως είχε γίνει και τρία χρόνια πριν (Ναδάλ-Βερντάσκο), με τους ‘εξαντλημένους’ να αναδεικνύονται  θριαμβευτές στους τελικούς. Ο Τζόκοβιτς κερδίζει για 7η συνεχόμενη φόρα σε  τελικό και 3ο συνεχόμενο major τον μεγάλο του αντίπαλο, Ραφαέλ Ναδάλ.

Ωστόσο, είναι θεωρώ, η πρώτη φόρα που ένας θεατής μαθαίνει να αγαπά την ήττα. Γιατί πολύ απλά ηττήθηκε ο ανίκητος σε μαραθώνιους αγώνες. Ο άνθρωπος που έχει χάσει μόλις τρεις φόρες σε αγώνες best of five, αυτό το κτήνος της Μαγιόρκα, που όμοιο του δεν έχει υπάρξει άλλο, ο Ράφαελ Ναδάλ. 

Παρακολουθώντας τον τελικό του 2009 στο ίδιο στάδιο, οι θεατές έζησαν πρωτόγνωρες στιγμές βλέποντας τον λατρεμένο τους τενίστα Ρότζερ Φέντερερ, να μην μπορεί να αντέξει τη δεύτερη μεγαλύτερη ήττα της καριέρας του (που ακολούθησε τη μεγαλύτερη ήττα της καριέρας του μισό χρόνο πριν στο Γουίμπλετον από τον ίδιο τενίστα) και να ξεσπά σε κλάματα. 

Ένιωσαν λύπη και συμπόνια για το μεγάλο αυτό τενίστα. Ωστόσο, όπως εύστοχα ανέφερε ο σχολιαστής του Eurosport, αν ο Φέντερερ είναι ο τενίστας που έχει λατρευτεί περισσότερο από τον καθένα, τότε ο Ναδάλ είναι αυτός που έχει αγαπηθεί περισσότερο από οποιονδήποτε.

Ατσάλινος, ψυχραιμία που σε σκοτώνει, πνευματική διαύγεια σε κάθε στιγμή κάθε αγώνα, είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά του. Κι όμως ακόμη και μετά από τέτοιες ήττες στέκεται στα πόδια του, αντέχει και συνεχίζει. ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ με όλη τη σημασία της λέξης. Κατακτά το 4ο σετ και πέφτει κάτω να πανηγυρίσει σαν να έχει λήξει ο αγώνας. Δε δείχνει πότε την κούραση του, την απογοήτευση του, παρά μονό συνεχίζει να τρέχει, να οργώνει, να επιμένει. Μαχητής που δεν μπορεί να φύγει με το κεφάλι σκυμμένο από το γήπεδο.

Η ατάκα στο τέλος του αγώνα του Νόβακ Τζόκοβιτς τα λέει όλα: Δυστυχώς στους  τελικούς κάποιος πρέπει να κερδίσει.. Είναι χαρακτηριστικό ότι για πρώτη φόρα έβλεπες τον κόσμο μετά από σχεδόν 6 ώρες να μη θέλει να φύγει από το γήπεδο, αλλά κυρίως να μην μπορεί να πιστέψει στα ματιά του αυτό που συμβαίνει. Μια απίστευτη άβολη σιγή από τους περισσότερους  θεατές τη στιγμή που ο Σέρβος κάνει το καθοριστικό break στο 5ο σετ. Δεν μπορούσε να πιστέψει κανείς ότι σε ματς 6 ωρών που έχει οδηγηθεί σε 5ο σετ, δε θα είναι τελικός νικητής ο Ναδάλ. 

Είναι το συναρπαστικότερο ματς των τελευταίων ετών. Ένας τελικός που κυριάρχησε το συναίσθημα και το πείσμα από την τεχνική. Μια μάχη που σε κάποια στιγμή ο ένας διαγωνιζόμενος πέφτει κάτω από την κούραση και παρόλαυτα κερδίζει το πολυπόθητο τρόπαιο. Σε τέτοιους αγώνες είναι εύκολο να λατρέψεις το νικητή, αλλά τελικά είναι ευκολότερο να αγαπήσεις την ήττα όταν έχεις τέτοιον ηττημένο. 

Και ναι όταν έχεις αυτόν τον αντίπαλο χρειάζεται να κάνεις και το σταυρό σου για να κερδίσεις. Ραφαέλ Ναδάλ.